-Kiniarz z Champaner-

Nadeszła ta chwila, kiedy znalazłem trochę wolnego czasu i zapalił się we mnie motor działania, więc... odchodzę z Champaneru. Ponad dwa lata spędzone tutaj było niezastąpioną szkołą pisania i wyjątkową okazją do poznania świetnych ludzi. Dziękuję Wam wszystkim za czytanie, komentowanie, polemikę i krytykę moich bazgrołów. Bez Was nie przetrwałbym tu tak długo, bo pisanie do "szuflady" to mała frajda.

Tak jak już pisałem, pora na zmiany, rozpoczęcie czegoś nowego, w trochę innej formule i o trochę innym profilu. Ten blog poświęcony był w głównej mierze kinu hindi. Obecnie schodzi ono u mnie na troszkę dalszy plan (co nie znaczy, że o nim zapominam), więc w moim nowym miejscu sieciowym poszerzam profil recenzji i tekstów ogólnie (choć tu przecież też nie zabrakło miejsca na filmy nieindyjskie).

Zapraszam Was więc na NOWEGO BLOGA, który powoli rusza, ale jeszcze trochę potrwa zanim się rozkręci. Co z tego wyjdzie - zobaczymy. Póki co mogę napisać, że Kiniarza z Champaner uznaję za zamkniętego. Lepiej, żeby dzieło (jakiekolwiek by było) pozostało spójne niż miało się rozpadać z różnych powodów. Blog oczywiście zostaje w sieci tak jak jest, jednak niniejsza notka jest tutaj ostatnią.

Amen.

Recenzji znowu nie będzie, choć mogę polecić to, co ostatnio obejrzałem czyli "Ghost in the Shell" i "Viridianę". :) Mogę też zachęcić do posłuchania tajnych piosenek Damiena Rice'a, które ostatnio odkrywam. ;)

Ale do rzeczy... Niby zaczynam powoli panować nad całym chaosem zaliczeniowo-sesyjnym (choć pewnie tylko mi się wydaje), ale nadal nie mam czasu na pisanie recenzji. Tzn. czas pewnie by się znalazł, ale musiałbym poświęcić coś innego, a szkoda mi poświęcać życia w realu na rzecz bloga (co chyba oczywiste). W dodatku przyznam, że kino Indyjskie nie jara mnie już tak jak kiedyś (choć to być może tymczasowy zastój). Owszem, dalej oglądam, ale stało się ono częścią szerokiego repertuaru kina światowego, o który przez długi czas traktowałem po macoszemu. Ostatnimi czasy dotarło do mnie to ile ciekawych rzeczy mnie omijało i teraz nadrabiam. ;P

Przy pewnej okazji przejrzałem sobie recenzje zamieszczone przeze mnie na tym blogu i doszedłem do (wcale nie odkrywczego) wniosku, że większość z nich (zwłaszcza te wcześniejsze) to totalna porażka, powielanie szkolnego schematu, wciskanie banałów i kretynizmów - jednym słowem grafomania.

W związku z tym wszystkim i w związku z paroma innymi sprawami oraz projektami (które są w fazie planów) zastanawiam się czy nie sensowniej byłoby wyprowadzić się z Champaner. Argumenty za już właściwie przytoczyłem:
1) Nie mam czasu na pisanie.
2) A jak już go znajdę (pewnie po sesji), to nie będzie to już blog przede wszystkim o filmach z Indii, tylko o filmach w ogóle, a to chyba trochę mija się z celem, bo wchodzą tu ludzie zainteresowani raczej kinem indyjskim (chyba).
3) Założyłem tego bloga, żeby pisać recenzenckie wprawki. I muszę przyznać, że sporo się nauczyłem, co nie zmienia faktu, że jeszcze wiele przede mną i, że większość zamieszczonych tu tekstów to chłam.
4) Blog mógłby sobie oczywiście istnieć, a notki wrzucałbym kiedy znalazłbym czas, choćby tylko raz na miesiąc, ale szczerze mówiąc nie odpowiada mi taka forma.

Ale są też argumenty przeciw:
1) Jednak to jest kawałek mojego życia i mam sentyment do tego miejsca i tych szkaradnych tekstów.
2) Jednak ktoś tu wpada, czyta i komentuje.
3) Może kiedyś większa faza na Bollywood mi wróci i może będę potem żałował...

Pomimo wszystko nie wiem czy jest sens ciągnąć to na siłę. Zwłaszcza, że wyżywać się pisarsko i szlifować umiejętności będę mógł wkrótce w innych, troszkę bardziej "profesjonalnych" miejscach. Poza tym chyba pewien etap w moim życiu się kończy i ten blog był w tym etapie idealny. Ale nie wiem czy będzie pasował do następnego.

I to tyle smutów na dzisiaj. Z ostateczną decyzją muszę się jeszcze przespać. I czekam oczywiście na Wasze zdanie. ;)

Gorzej niż w marcu... 12 seansów, w tym tylko 7 "premierowych", pozostałe już kiedyś oglądałem... No ale w maju na pewno się poprawi. Już obejrzałem 11 filmów, a z pewnością jeszcze wiele zobaczę, bo Festiwal Filmów Kultowych i zaliczenie pierwszego semestru z Historii Filmu Światowego . Z innych konkretnych planów mam tylko 3 filmy: "Manhattan" oraz 2 części "Ghost in the Shell". Ale to już i tak będzie bardzo dużo. :)

A póki co:

Lage Raho Munna Bhai - Czyli pierwszy seans powtórkowy. Odbiór właściwie taki sam jak za pierwszym razem - przyjemny, lekki film, podrasowany słuszną ideologią, nie trącący przy tym patosem. Fanem Munny dalej nie jestem, ale da się obejrzeć. 4-

Ostatnie Tango w Paryżu - Muszę przyznać, że w moich oczach ten film się nieco zestarzał. Rozumiem ideę, doceniam, ale dzieło Bertolucciego nie szokuje już dzisiaj tak jak kiedyś (a to chyba było jednym z jego celów). Film zdecydowanie godny uwagi (choćby ze względów społeczno-historyczno-filmowych), jednak nie zachwyca... Przynajmniej mnie. Pozostawiam bez oceny.

The Last Lear - Nie byłem entuzjastycznie nastawiony do tego filmu. Zawsze miałem wrażenie, że będzie to przeciętny film artystyczny, w którym ambicje przerosną możliwości twórców. A tu miła niespodzianka. Świetny pod prawie każdym względem. Tylko szkoda, że jest zagrany kaleczonym angielskim... 5-

Ran - Monumentalne dzieło, które wymaga wielkiego samozaparcia od widza. Dziś już nie kręci się w taki sposób i przestawienie się na estetykę sprzed prawie 30 lat w tym wypadku jest naprawdę trudne... Ale jak już się to uda, to trudno się oderwać. Bardzo subiektywne 4+.

Król Lew - Tak... Przyszło mi na odwagę i zmierzyłem się z legendą dzieciństwa. ;) "Król Lew" wytrzymał próbę czasu. Swoją drogą dziwnie ogląda się go z pozycji bardziej świadomego odbiorcy. I filologiczne zboczenie: Nala mówi o Simbie "Nie ożenię się z nim". O.o 5

Moje własne Idaho - z racji szekspirowsko-filmowej działalności obejrzany 2 razy w ciągu tygodnia. A wcześniej widziany w nieokreślonych okolicznościach. Kiedyś miałem wrażenie, że film jest równie pokręcony co "Last Days". Teraz okazało się, że tak nie jest. Znakomita opowieść o outsiderstwie, poszukiwaniu tożsamości i kompleksie Edypa. Gus van Sant w najlepszej formie. 5

Annie Hall - Co za cudo! Dawno temu oglądałem ten film i go nie zrozumiałem. Teraz uwielbiam. Allen bezbłędny, Diane Keaton cudowna + McLuhan + "I forgot my mantra". Ach! Ja chcę jeszcze raz i jeszcze więcej! 6

Miasto Ślepców - Cóż... Recenzja tego filmu jeszcze będzie (jak tylko dostanę za nią ocenę :P). Póki co napiszę, że z jednej strony można się zachwycić, z drugiej - mieć wiele do życzenia. Ogólnie na plus, ale "Miasto Boga" to nie jest... 3+

Scoop: Gorący Temat - Nowy Allen wcale nie jest taki zły jak go malują. Przynajmniej nie w wersji scoopowej. Bardzo przyjemna, niegłupia historia z klimatem. Do "Annie Hall" jej daleko, ale nie każdy film mistrza musi być mistrzowski. 4

Jej Wysokość Afrodyta - Ten film jest mistrzowski. Kapitalny pomysł "zaproszenia" do filmu chóru z antycznej tragedii ("O, Zeusie! Oddzwoń do nas jak wrócisz!" :D). Wszystko to, co w Allenie najlepsze - humor na najwyższym poziomie, błyskotliwe cytaty i nienormalna normalna historia. 5+

Byłem, zobaczyłem, wróciłem i chcę jeszcze raz. To mój pierwszy tak duży festiwal i zrobię wszystko, żeby nie był ostatnim. Przesiadywanie w kinie całe dnie, spotkania z twórcami, do tego świetny klimat miasta i (last but not least) świetne towarzystwo (jeśli jakimś cudem czytacie - pozdro ;P) - aż szkoda, że udało się pojechać tylko na 3 dni... Ale od początku.

PIĄTEK
Obejrzanych filmów: 5

Wyjazd o 7:55, odebranie karnetów, zalogowanie się w akademikach, (...) i ruszamy do kina. Na sam początek krótkometrażowy animowany "Sekwens", którego nikt nie zrozumiał, a zaraz potem znakomite "33 sceny z życia". Festiwalowy klimat unosi się w powietrzu i tylko arcynudny dokument "Po-lin: okruchy pamięci" na chwilę psuje zadowolenie. Ale zaraz potem po prostu fajny "Jeszcze nie wieczór" i spotkanie z Janem Nowickim i Jackiem Bławutem. Atmosfera sięga zenitu i wszyscy wychodzą z cieszyńskiego teatru z uśmiechem na twarzy.

Wreszcie, wydarzenie historyczne - pierwszy na świecie transgraniczny seans pod gołym niebem. Siedzimy w Czechach, ekran jest w Polsce, a pomiędzy Olza i granica. Jednocześnie pierwszy czeski akcent w naszym repertuarze - zabawna "Muzyka". Gdyby tylko nie zimno, na które się nie przygotowaliśmy i które w pewnym momencie zaczęło być bardziej zajmujące niż film...

(...)

SOBOTA
Obejrzanych filmów: 4

Sobota bardziej czeska niż polska. Najpierw przejmujący, kręcony przez ponad 20 lat dokument "Rene". Wreszcie udało się obejrzeć "Ga-ga. Chwała bohaterom" Szulkina - science-fiction w wydaniu środkowoeuropejskim na najwyższym poziomie absurdu. Niestety nie udało się dotrzeć na "Tobruk", którego seans został opóźniony o prawie godzinę. Tak więc wybraliśmy animację "Krwawa Dama" - do pewnego momentu rewelacja, potem już tylko przeciętność. Na zakończenie (filmowej części) dnia kolejny seans nad rzeką - dokument "Czeska RAPublika" - totalna ekstaza, transgraniczna transgresja, szaleństwo bez granic i zdecydowanie najlepszy film, jaki w ciągu ostatnich trzech dni obejrzałem.

(...)

NIEDZIELA
Obejrzanych filmów: 2,5

Niestety, problemy transportowe sprawiły, że musieliśmy zrezygnować właściwie z dwóch filmów. Ale na sam początek premierowo słowacka "Niedotrzymana obietnica". Sam film przeciętny w swojej poprawności, choć zarzucić mu niczego nie można. Za to ciekawym doświadczeniem było oglądanie go wraz z człowiekiem, o którym opowiadał. Potem "Psy i ludzie", czyli czeski film dosłownie i w przenośni. Przysnąłem na nim, a to chyba znaczy, że dobry nie był... Wreszcie połówka filmu-niespodzianki, z którego musieliśmy się urwać. Niespodzianką okazał się dokument "Jak gotuje się historia" - ciekawy pomysł pokazania wojny z perspektywy kucharzy i ich problemów z gotowaniem jedzenia dla wielotysięcznych armii.

I już... 19:00 - wracamy do domu...

Czeski język odbija się echem w moich uszach. Idąc katowickimi ulicami mam wrażenie, że ludzie mluvou v češtine. Dziwne to wszystko. :P
Za rok tam wracam.
Joł.